| تبليغات | X |
تاریخچه فلسطین
کنعانیان در ۲۵۰۰ ، عبرانیان در ۱۸۰۵ و فلسطینیان در ۱۱۸۴م. به ارض کنعان درآمدند . کشتار و جنگ های بسیار داخلی ، عبرانیان را از پیروزی نهایی بر آن دو تا عصر حضرت داوود(ع) بازداشت ، ولی دوران پیروزی آنان نیز زودگذر بود ؛ زیرا پس از حضرت داوود (ع) و سلیمان (ع) ، میان قوم بنی اسرائیل اختلاف افتاد و دو دولت یهودی اسرائیل و یهودا پدید آمدند و به جنگ با یکدیگر و همسایگان خویش پرداختند. سرانجام این دو دولت ، به ترتیب در ۹۲۱ و ۷۰۱م. مغلوب آشوریان شدند.بابلیان پس از پیروزی برآشوریان ، متصرفات آنان ر فلسطین را نیز به دست آوردند .
در برابر ، فارسیان بر بابلیان پیروز شدند و کوروش ، یهودیان اسیر بخت نصر را به ارض کنعان بازگرداند . پس از آن قدس بارها میان مقدونیان ، مصریان ، رومیان ، ایرانیان و ... دست به دست شد. بنا بر این یهود ، اهالی اصلی فلسطین نیستند، بلکه چند صباحی در آن زیسته اند ، و حتی در آن تمدنی بنا نکرده و بیشتر به خونریزی مشغول بوده اند . چنین رفتاری بیشتر ریشه در دستورهای تحریف شده دینی آنان دارد . در کتاب مذهبی آنان می خوانیم : " و اکر با تو صلح نکرده با تو جنگ نمایند پس آن را محاصره کن ، و چون یهوه خدایت آن را به دست تو بسپارد جمیع ذکوراتش را به دم شمشیر بکش . لیکن زنان و اطفال و بهایم و آنچه در شهر باشد یعنی تمامی غنیمتش را برای خود به تاراج ببر و غنایم دشمنان خود را که یهوه خدایت به تو دهد ، بخور." با ظهور اسلام ، کوشش هایی از سوی مسلمانان برای تصرف فلسطین صورت گرفت که سرانجام در زمان عمر به ثمر نشست . نتیجه اینکه فلسطین ، به منطقه ای اسلامی تبدیل شد و به ترتیب تحت حاکمیت بنی امیه ، بنی عباس ، طولونیه ، فاطمیان ، قرامطه و سلجوقیان درآمد.در سال ۱۰۹۵م. پاپ اوربن و پترس راهب ، مسیحیان را برای تصرف قدس فراخواندند . این امر منجر به آغاز یک سلسله جنگ ( جنگ های صلیبی) شد که تا ۱۲۹۱م. ادامه یافت ، و طی آن ، قدس چندبار به اشغال مسیحیان درآمد . اما از ۱۲۹۱م. تا ۱۹۱۸م. قدس جز در مدتی کوتاه که توسط فرانسویان و مصریان اشغال شد ،در تصرف عثمانیان بود. شریف حسین(شریف مکه) با اعتماد به قول سر هانری مک ماهاناز (۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶م. نائب شاه و نماینده انگلیس در مصر بود . مصر از ۱۸۸۲م. تحت اشغال انگلیسی ها قرار داشت.) مبنی بر کمک انگلیس به استقلال اعراب ، در ۱۹۱۵م. وارد جنگ علیه عثمانی شد ، و سهم بزرگی از پیروزی متفقین را به خود اختصاص داد . اما انگلیسی ها بر اساس قرارداد سایکس-پیکو _منعقد در ۱۹۱۶م. _ بخش وسیعی از ممالک عربی و از جمله فلسطین را در اختیار گرفتند، و سپس بر اساس اعلامیه بالفور – صادر شده در ۱۹۱۷م. فلسطین را برای تشکیل وطن ملی یهود ، به صهیونیست ها وعده دادند.سرانجام به رغم مخالفت اعراب،کنفرانس سان ریمو(شورای عالی متفقین۱۹۲۰م.)
فلسطین را به شرط اجرای اعلامیه بالفور به تحت حمایت انگلیس درآورد . در ۱۹۲۲م. جامعه ملل نیز کفالت فلسطین از سوی انگلیس را ،که متضمن تشکیل وطن ملی یهود ، به رسمیت شناختن آژانس یهود ، مشروع دانستن صهیونیسم و پذیرش مهاجرت یهودیان به فلسطین بود ، تصویب کرد . این اقدامات زمینه های تاسیس دولت اسرائیل در ۱۹۸۴م. را فراهم آورد .
تاریخ نوین
سرآغاز تاریخ نوین فلسطین ، ریشه در تولد نامشروع اسرائیل و حوادث پس از آن دارد . برخی از مهمترین حوادث این مقطع تاریخی عبارتند از :
اعلام موجودیت اسرائیل : سازمان ملل متحده به درخواست دولت انگلیس ، به منظور بررسی مسئله فلسطین و آینده سیاسی آن ، در 2 آوریل ۱۹۴۷م. تشکیل جلسه داد که حاصل آن ، تصویب طرح تقسیم فلسطین در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷م. به دو کشور و دولت یهودی و عربی و یک منطقه بین المللی (بیت المقدس) تحت نظر آن سازمان بود . اعلام این طرح و نیز اعلام تصمیم بریتانیا بر خروج فلسطین در۱۵ مه ۱۹۴۸م. منجر به تشدید اختلاف میان صهیونیست ها و اعراب فلسطینی شد . سر انجام ، صهیونیست ها با پیروزی بر قوای چریکی فلسطینی به رهبری عبدالقادر الحسینی وقاوقچی ، در ۱۴ مه ۱۹۴۸م. استقلال و تاسیس کشور اسرائیل را اعلام کردند .
جنگ های پنجگانه : به دنبال اعلام استقلال و تشکیل کشور اسرائیل ، ارتش کشورهای عربی به آن کشور حمله کردند که حاصل آن ، چیزی جز اشغال ۷۷% خاک فلسطین توسط اسرائیل ، سرازیر شدن 875 آواره فلسطینی به کشورهای همجوار ، به اکثریت رسیدن جمعیت یهودی فلسطین و تثبیت موقعیت اسرائیل نبود . دستاورد جنگ سوئز ۱۹۶۵م. گشوده شدن عقبه بر روی کشتی های اسرائیل بود. در جنگ شش روزه ۱۹۶۷م. صحرای سینا ، نوار غزه ، کرانه غربی رود اردن ، ارتفاعات جولان و تمامی اورشلیم(بیت المقدس) به تصرف اسرائیل درآمد . در جنگ ۱۹۷۳م. اسرائیل بخش اعظم مناطق اشغالی ۱۹۶۷م. را حفظ کرد . جنگ ۱۹۸۲م. توسط اسرائیل علیه لبنان و چریک ها از لبنان و اشغال بخشی از جنوب آن کشور از سوی اسرائیل ، به پایان رسید .
پیمان های صلح : آثار جنگ ۱۹۷۳م. مانند ناامیدی رژیم های عربی به شکست اسرائیل ، تردید اسرائیل در افسانه شکست ناپذیری خویش در پی شکست اولیه در این جنگ ، احساس نیاز روس ها و آمریکایی ها به جلب حمایت اعراب و گسترش روابط با آنان و روی کار آمدن حزب کارگر در اسرائیل ، موجب گرایش منطقه ای و جهانی به برقراری صلح در خاورمیانه گردید . در این جهت ، نخستین گام با برپایی کنفرانس صلح خاورمیانه در ژنو (۱۹۷۳م.) برداشته شد که با انعقاد پیمان کمپ دیوید در ۱۹۷۹م. وارد مرحله ای نوین گشت . این پیمان ، به معنای به رسمیت شناختن اسرائیل و نادیده گرفتن حقوق مسلم مردم فلسطین بود . مذاکرات صلح خاورمیانه با انعقاد پیمان غزه اریحا در۱۹۹۳م. به نقطه اوج پذیرش موجودیت اسرائیل رسید؛
زیرا بر اساس این پیمان ، ساف(سازمان آزادی بخش فلسطین) و اسرائیل یکدیگر را به رسمیت شناختند و ایجاد یک دولت خودمختار فلسطینی در کرانه باختری رود اردن و منطقه غزه ، مورد تصویب قرار گرفت .